Historia często może się powtarzać lub wręcz przeciwnie, zmienić życie ludzi w dość nieoczekiwany sposób. Stare miasta mają swoją unikalną historię, którą zachowują przez tysiące lat. Dalej na krakowyes.
Kraków to starożytne polskie miasto, dlatego przeżył wiele wojen, bitew i rządów różnych przywódców i reżimów politycznych. Jednak mimo wszystko miasto było w stanie zachować starożytną architekturę i nie zostało całkowicie zniszczone podczas wojen światowych. Jaka była historia miasta podczas II wojny północnej?
Historia Krakowa w okresie XVII wieku
Ciekawą stroną w historii Krakowa jest okres lat 50-60 XVII wieku. W tym czasie miasto należało do jednostki państwowej – Rzeczypospolitej.
Rzeczpospolita Obojga Narodów była monarchicznym zjednoczeniem dwóch państw: Korony Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Co ciekawe, stolica Rzeczypospolitej do 1596 roku znajdowała się właśnie w Krakowie. Dlatego w mieście koncentrowały się ważne komórki polityczne i gospodarcze.
W XVII wieku oficjalnie stolicę przeniesiono do Warszawy. Jednak Kraków przez długi czas pozostawał ważnym miastem strategicznym dla państwa. W szczególności królowie tradycyjnie nadal byli koronowani na Zamku Wawelskim, położonym w starej części miasta.
Przeniesienie stolicy Rzeczypospolitej do Warszawy było długim procesem, a siły wroga z innych krajów często starały się zdobyć Kraków jako strategiczne i ważne miejsce dla polskiego króla.
Kiedy więc doszło do procesów osłabienia gospodarczego i społecznego Krakowa, miało to ogromny wpływ na Rzeczpospolitą Obojga Narodów. Faktycznie rozpad monarchii Rzeczypospolitej nastąpił wskutek upadku miast, w tym Krakowa.
Historia bitwy pod Krakowem: jak miasto otoczyła armia szwedzka
W 1655 roku doszło do tzw. oblężenia Krakowa podczas II wojny północnej, która miała miejsce między Szwecją a Rzeczpospolitą. Oblężenie miasta trwało prawie dwadzieścia jeden dni. W tym czasie armia szwedzka była w stanie otoczyć miasto i zadać liczne ataki armatnie na Kraków.
Przed natarciem Szwedów na Kraków odbyły się przygotowania do inwazji. W szczególności Burmistrz Krakowski zachęcał mieszkańców do przygotowania się do obrony: mury wzmacniali, a liczba żołnierzy zwiększała się.
We wrześniu 1655 roku do Krakowa przybył ówczesny król Jan II Kazimierz Waza. Jego siły w tym czasie zostały osłabione przez bitwę pod Żarnowem, gdzie wojska szwedzkie pokonały polskie. Szlachta i wojsko zostały stłumione przez taką sytuację.
Jan Kazimierz zebrał wówczas Senat w Krakowie w celu podjęcia decyzji o dalszym planie działania. Początkowo chciał zostać i wraz z mieszkańcami bronić Krakowa. Senatorowie zapewnili jednak króla, że nie warto tego robić. Dlatego Jan Kazimierz opuścił miasto, gdy poinformowano o zbliżającym się przybyciu Szwedów.
Dowódcą obrony Krakowa, który stanął na czele Wojska Polskiego, był kasztelan kijowski Stefan Czarniecki. Do obrony miasta, oprócz dwóch tysięcy żołnierzy, przyłączyli się mieszczanie i studenci Uniwersytetu. Całkowita liczba żołnierzy wynosiła około 4500 ludzi.
Ponadto przygotowując się do obrony Czarniecki nakazał spalenie niektórych części przedmieścia, a także budowę obronnych wałów. Kraków był gotów utrzymać obronę przez kilka tygodni.
Zamiast tego armia szwedzka była znacznie większa niż polska. Liczyła prawie trzynaście tysięcy żołnierzy. Początkowo Szwedzi zbliżyli się do miasta od strony Kazimierza i próbowali zaatakować Kraków. Nie udało im się jednak od razu zdobyć miasta. W końcu armia Czarnieckiego odpierała napastników.
Następnie Szwedzi zaczęli ostrzeliwać miasto. Kraków został zablokowany. Oblężenie odbyło się pod przewodnictwem Arvida Wittenberga. Ponadto proces zdobywania Krakowa nadzorował sam król Karol Gustaw.
Oblężenie trwało prawie miesiąc. Krakowczanie bronili miasta do końca, odpierając armię napastników. Szanse na wygraną pozostały jednak bardzo małe. Dlatego, aby Kraków nie został zbombardowany i zniszczony, a ludzie nie umarli z głodu w przyszłości – Czarniecki zdecydował się na negocjacje ze Szwedami.
W konsekwencji uzgodniono kapitulację Krakowa, a ze Szwedami podpisano porozumienie o zawieszeniu broni. Wtedy do miasta wkroczyła wówczas armia szwedzka dowodzona przez króla, która ustanowiła swoje porządki w Krakowie.