Henryk II Pobożny – książę śląski, krakowski i wielkopolski w latach 1238 – 1241, a także Sługa Boży Kościoła katolickiego. W latach 1238 – 1239 rządził w księstwie opolskim i był regentem w Sandomierzu. W 1238 roku Henryk II odziedziczył po ojcu księstwo krakowskie, pisze krakowyes.
Podczas najazdu mongolskiego pod Legnica dziewiątego kwietnia 1241 roku dowodził dziesięciotysięcznym wojskiem wielu polskich księstw. W tym samym czasie Henryk II został schwytany, gdzie został stracony przez Mongołów.
Strony z życia Henryka II Pobożnego
Dokładna data urodzenia Henryka II Pobożnego nie jest znana, prawdopodobnie miało to miejsce między 1196 a 1207 rokiem. Ponieważ pierwsze wiarygodne informacje o nim pochodzą z 1208 roku. Henryk pochodził z dynastii Piastów. Był najmłodszym synem księcia polskiego Henryka I Brodatego i świętej Jadwigi Śląskiej.
W związku z tragiczną śmiercią podczas polowania po pięciu latach panowania starszego brata Konrada, Henryk staje się jedynym spadkobiercą Dolnego Śląska (księstwo wrocławskie).
W dzieciństwie Henryka II wychowywał wrocławski kanonik, a następnie biskup poznański Paweł. Z inicjatywy ojca w 1216 roku poślubił dwunastoletnią czeską księżniczkę Annę, która była przedstawicielką królewskiej dynastii Przemyślidów i córką króla Przemysła Ottokara I, co pomogło Henrykowi II wejść na międzynarodową scenę polityczną.
Małżonków ślubował biskup praski Andrzej. Henryk II i Anna mieli jedenaścioro dzieci. Ich synów wychowywali kapelani na dworze, a córki w klasztorze trzebnickim.
Działalność księcia krakowskiego Henryka II Pobożnego
Panowanie Henryka II Pobożnego rozpoczyna się w 1227 roku, po śmierci księcia krakowskiego Leszka Białego, a ojciec Henryk I Brodaty został ranny. Dlatego Henryk II został namiestnikiem Księstwa Krakowskiego. Następnie, w 1229 roku, kiedy Henryk Brodaty został schwytany na Mazowszu, jego syn Henryk II panował nad wszystkimi posiadłościami ojca.
To wtedy organizuje wyprawę w celu odzyskania miasta Lubusz. W latach 1233-1234 Henryk II wspiera swojego ojca w jego akcjach w Prusach i Wielkopolsce. Za swoją działalność Henryk II Pobożny został mianowany współwładcą w 1234 roku i otrzymał tytuł księcia śląskiego i krakowskiego. W 1235 roku wziął udział w dużym ogólnopolskim zwycięskim wyprawie przeciwko pruskim poganom.
Niezależne panowanie Henryka II rozpoczyna się po śmierci jego ojca – dziewiętnastego marca 1238 roku. W tym czasie Henryk pobożny miał około czterdziestu lat. Był regentem księcia opolskiego – Mieszka II Otyłego i księcia sandomierskiego – Bolesława Wstydliwego. W 1239 roku Henryk II abdykował z tej regencji, zachowując władzę nad miastami Wieluń i Kalisz.
Rok 1239 towarzyszył kilku konfliktom, m.in. z książętami Bolesławem i Przemysłem, którzy posiadali Nakło i Ujście. Ale w tym czasie Henryk Pobożny został pokonany w bitwie przez wojska Brandenburgii. Jednak w tym samym czasie ponownie zaatakował Brandenburczyków, pokonał ich w bitwie pod Lubuszem, którą oblegali, i zwrócił zdobytą twierdzę do Santoku.
Tymczasem na wschodzie pojawił się nowy wróg – Mongołowie pod wodzą Batu-chana, którzy niszczyli miasta i maszerowali na Królestwo Węgier, przewidując, że Węgrom pomoże Polska. Dlatego w styczniu 1241 roku Batu-chan z dziesięciotysięcznym wojskiem atakuje Polskę, rozbijając wojska krakowskie i sandomierskie i zabijając ich namiestników. Już w marcu tego samego roku Małopolska, w tym główne miasta Kraków i Sandomierz, znalazły się pod panowaniem Mongołów.
Henryk II oczekiwał pomocy od zachodu, jednak europejscy władcy zignorowali jego prośbę. Wyjątkiem byli tylko rycerze zakonu templariuszy. Bitwa dziewiątego kwietnia 1241 roku zakończyła się klęską i śmiercią Henryka Pobożnego. Przyczyny tej porażki związane są z nieznajomością przez Europejczyków prowadzenia strategii wojskowej i ucieczką z pola walki wojsk Mieszko II.
Mongołowie nie zamierzali jednak zdobywać Polski i po tej bitwie udał się na Węgry, aby dołączyć do głównej armii Batu-chana.
Istnieją dwa opisy śmierci Henryka II – na polu bitwy w bitwie i w niewoli mongolskiej. Jego ciało znaleziono bez ubrania i głowy. Henryk Pobożny pozostawił po sobie pięciu synów i pięć córek, uważanych za potomków legendarnego rycerza i chrześcijańskiego księcia swojego ojca.
W Krakowie na Starym Mieście w Katedrze Wawelskiej znajduje się witraż przedstawiający Henryka Pobożnego, który stworzył Stanisław Wyspiański.